สิ่งที่ทุกคนมองข้ามเมื่อนึกถึงคนไร้บ้านและหมา

คนส่วนใหญ่ที่ได้พบคนไร้บ้านจะไม่มองซ้ำเป็นครั้งที่สอง ระหว่างสองทางเลือกซึ่งก็คือ—พยายามไม่สนใจกับแสดงการรับรู้—ทางเลือกแรกมันง่ายกว่า คนจึงมักไม่มีปัญหาอะไรกับทางเลือกนั้น มาร์ค ฮอร์แวธ ผู้ก่อตั้งวล็อก “อินวิซิเบิล พีเพิล” กล่าวตรงๆตามความเป็นจริงว่า:

- โฆษณา -

“มันไม่ใช่ว่าคนเรามันแย่ แต่ถ้าเราสบตาหรือพูดคุยเราก็ต้องยอมรับว่าพวกเขามีตัวตนและเราก็อาจจะต้องแคร์ความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์ของเขา แต่มันง่ายกว่ามากที่จะปิดตาและปิดใจต่อการมีตัวตนของพวกเขา”

แต่เมื่อคนไร้บ้านอยู่กับสัตว์เมื่อไร ทุกอย่างก็เปลี่ยน พวกเขาจะอยากทำให้เรามองอีกครั้งขึ้นมาทันทีเพราะมันมีหมา แมวหรือสัตว์อื่นๆที่ “ทรมาน” อยู่ด้วย หลายๆคนจะโทษคนพวกนี้ที่เอาสัตว์ที่บริสุทธิ์มาลำบากกับพวกเขาด้วย ข้อคิดประจำวันเลยกลายเป็น: “ถ้าพวกเขาดูแลตัวเองไม่ได้ แล้วพวกเขาดูแลสัตว์ได้ยังไง?”

Source: Franco Folini/Flickr
ที่มา: Franco Folini/Flickr

เราจะทำเป็นไม่สนใจสัตว์ได้ยากมาก ถึงแม้ว่าโดยนิสัยแล้วเราจะต้องหันหนีไปทางอื่น ในสังคมที่สัตว์ยังไม่ได้รับสิทธิ์เท่ากันกับมนุษย์ บางทีมันมีกำแพงระหว่างสิ่งที่คนอยากทำและสิ่งที่คนเราทำได้

เพ็ทส์ออฟเดอะโฮมเลส เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไรที่ทุ่มเทให้กับการจัดหาอาหาร การดูแลรักษาการพูดคุยเพื่อโน้มน้าวให้บ้านพักคนไร้บ้านอนุญาตให้คนนำสัตว์เข้าไปด้วยได้ สำหรับคนที่รักกันมากกับสัตว์เลี้ยงมันคงไม่ใช่เรื่องเซอร์ไพรส์ที่คนไร้บ้านเกือบทุกคนอยากเลือกที่จะอยู่กับสัตว์มากกว่าอาหารร้อนๆและที่นอนถ้านั่นหมายถึงพวกเขาต้องทิ้งสัตว์ไป

Source: jp1958/Flickr
ที่มา: jp1958/Flickr

การพยายามหาจำนวนที่แน่นอนของคนไร้บ้านเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เพราะธรรมชาติของการไร้บ้านมีการเปลี่ยนแปลง แต่ยูเอสดีพาร์เม้นท์ออฟเฮ้าส์ซิ่งแนด์เออร์แบนดีเวลลอปเม้นท์ประมาณการว่ามีคนไร้บ้านถึงเกือบ 600,000 ในอเมริกาทุกๆคืน 5-10% มีสัตว์เลี้ยง และตัวเลขนี้เพิ่มขึ้นถึง 24% ในบางพื้นที่

Source: Adrian Miles/Flickr
ที่มา: Adrian Miles/Flickr

ถ้าสิ่งที่หลายๆคนสงสัยที่ว่าคนไร้บ้านสมควรได้รับในสิ่งที่เป็นอยู่และเป็นพวกเห็นแก่ตัวที่พาหมาและแมวมาลำบากด้วยทั้งๆที่เลี้ยงตัวเองไม่ได้เป็นเรื่องจริง ถ้าอย่างงั้นพวกเขาจะอยากเลี้ยงมันไปทำไม?

คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว ใครๆที่มีครอบครัวเป็นสัตว์สี่ขาคงจะรู้ดี: พวกมันเป็นเพื่อนที่ดี ให้ความสบายใจและความซื่อสัตย์ พวกมันยังให้ความอบอุ่นและการปกป้อง และสำหรับคนไร้บ้านหลายๆคน พวกสัตว์นี่อาจจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้มีคนพูดกับพวกเขา

ในบทความของแดเนียล วอล์ฟฟ์ที่ชื่อ “8 เหตุผลที่คนไร้บ้าน ‘ควร’ มีหมา” เธอกล่างถึง 2-3 ประเด็นที่เกี่ยวข้อง:

- โฆษณา -

“สถานะทางการเงินไม่ได้บอกว่าคนเราเป็นยังไง ทำอะไรได้บ้าง คุณได้รับความรักแค่ไหนหรือจากที่ไหน ความยากจนไม่ใช่ลักษณะนิสัย คนที่ยากลำบากควรได้รับความใกล้ชิดสนิทสนมเหมือนกันกับคนอื่นๆ”

“ที่สำคัญไปกว่านั้น”เธอว่า “การมีเงินไม่ได้ทำให้เรามีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเรื่องของคนอื่น — ไม่ได้ทำให้เรามีอานาจในการควบคุมสัตว์หรือเด็ก”

วอล์ฟฟ์ยังกล่าวอีกว่าคนที่รักหมาหรือสัตว์ชนิดอื่นๆของเขาจะหาทางดูแลพวกมันจนได้ ไม่ว่านั่นจะหมายถึงการเสียสละอาหารที่มีอยู่น้อยหรืออะไรก็ตามที่พวกเขามี

Source: Revolution News
ที่มา: Revolution News

อย่างที่มีการกล่าวไว้ในบทความจากมิคชิ้นนี้ ตัวสัตว์เลี้ยงเองได้รับผลประโยชน์จากการมีเพื่อนเป็นคนไร้บ้าน พวกมันไม่ต้องเป็นหมาจรจัดและไม่ถูกทำร้ายหรือฆ่าเพียงเพราะป่วย สำหรับหมาพวกนี้แล้ว เพื่อนมนุษย์ของมันได้มอบความเมตตาแบบเดียวที่มันเคยได้รับในชีวิตให้กับมัน เราสามารถกล่าวอย่างเดียวกันได้กับหมาที่พวกเขาดูแล

ข้อเสียก็คือ สารอาหารและความสม่ำเสมอในการกินอาหารของพวกมันยังไม่ดีที่สุด โดยมากแล้วหมาจะไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่เรื่องสุขภาพเป็นประจำ มันยังเป็นเรื่องยากสำหรับคนไร้บ้านที่จะสะสมเงินได้มากพอสำหรับการโทรไปหาเพ็ทส์ออฟเดอะโฮมเลสเพื่อขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ

เจนเจวีฟ เฟร็ดเดอริค ผู้ก่อตั้งและประธานเพ็ทส์ออฟเดอะโฮมเลสนำความลำบากนี้มาอยู่ในโฟกัส:

“คนพวกนี้กำลังร้องไห้และพวกเขาไม่มีหนทางเพราะพวกเขาไม่มีอะไร สิ่งเดียวที่พวกเขามีเหลือคือความทรมาน และมันเป็นเรื่องที่น่าหดหู่”5

- โฆษณา -

เราในฐานะประเทศๆหนึ่งต้องมาเจอสถานการณ์ลำบากนี้—ถ้าบ้านพักค้นไร้บ้านส่วนใหญ่ไม่อนุญาตให้นำสัตว์เข้าไป ถ้าคนไร้บ้านส่วนใหญ่ไม่ยอมทิ้งสัตว์เลี้ยงเพื่อรับการช่วยเหลือ แล้วเราจะแก้ปัญหานี้อย่างมีประสิทธิผลได้อย่างไร?

มันกลายเป็นโดมิโนเอฟเฟ็คท์ที่เราต้องมาแก้ปัญหาที่คนไร้บ้านและสัตว์เลี้ยงก่อนที่เราจะช่วยให้พวกเขากลับมายืนได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง สัตว์เลี้ยงของคนไร้บ้านที่จริงแล้วเป็นตัวกระตุ้นให้บ้านพักคนไร้บ้านเปลี่ยนนโยบายของพวกเขาด้วยซ้ำ

เฟร็ดเดอริคกล่าวกับมิคว่า:

“สำหรับบ้านพักที่ตอบตกลง เราส่งกรงนอนพับได้ไปให้ฟรี เพื่อที่คนพวกนี้จะได้เข้าไปอยู่ข้างในบ้านจากความหนาว ความร้อนข้างถนนได้ สิ่งนี้จะำให้พวกเขาได้อยู่ในที่ๆปลอดภัยและทุกคนก็ปลอดภัย”

Source: Franco Folini/Flickr
ที่มา: Franco Folini/Flickr

ถ้าคุณคือหนึ่งในหลายๆพันคนที่เมินหนีเวลาคุณเดินผ่านผู้หญิงหรือผู้ชายที่โชคไม่ดีเท่าไรนัก คุณไม่ใช่คนเดียวที่ทำแบบนั้น ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว และก็เข่นเดียวกันสำหรับคนที่ไม่เห็นด้วยกับการที่คนไร้บ้านจะเลี้ยงสัตว์ มันไม่เป็นอะไร สุดท้ายแล้วเราก็คือมนุษย์

เรื่องดีก็คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมนุษย์เหมือนกันในมุมนั้นมันทำให้เราสามารถเห็นใจและเข้าใจคนอื่นได้ และนั่นคือสิ่งที่กลุ่มอย่างเพ็ทส์ออฟเดอะโฮมเลสช่วยเรา พวกเขาและองค์กรอื่นๆนำปัญหานี้ออกมาตีแผ่ และเป็นครั้งแรกที่การต่อต้านคนไร้บ้านในอเมริกาเริ่มได้รับความสนใจอย่างที่มันสมควรจะได้รับ ถ้าเราเริ่มนึกถึงสัตว์เลี้ยงที่ให้ความรักและความสุขกับคนพวกนี้ในแบบที่พวกมันให้เรา นั่นหมายถึงเราก้าวไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว